Posted by on 10 marca 2018

Podręczniki i zbiory zadań były stosowane bardzo, szeroko, natomiast mało było zajęć polegających na rozwiązywaniu problemów. Niewiele było również wspólnego planowania jednostek uczenia się przez nauczycieli i uczniów. W opracowaniu jednostek programu przejawiała się tendencja do czynienia z nich typowych jednostek materiału nauczania a poza tym były one planowane głównie przez nauczyciela i przez niego kierowane. Nauczanie rachunków, czytania i języka odbywało się w sposób formalistyczny, przy czym podręcznik uważany był za główne źródło informacji. Nauczyciele mało wkładali wysiłku, aby pomóc dzieciom w posługiwaniu się tymi umiejętnościami w sytuacjach, które mają znaczenie i cel z punktu widzenia życia codziennego. Nawet, gdy szkoły w sposób świadomy próbują wprowadzić w życie metody aktywne, zamiary te nie zawsze im się udają. Może, dlatego, że nauczyciele i pracownicy administracyjni nie są całkowicie przekonani o słu szności nowszych metod, a może też dlatego, że wprowadzenie radykalnych zmian do metod nauczania jest dla nauczycieli rzeczą trudną. Kiedy w New York City krótko przed drugą wojną światową zrobiono na szeroką skalę próbę wprowadzenia metod aktywnych do niektórych szkół podstawowych, przekonano się, że zachowanie się w tych szkołach było pod wieloma względami podobne do tego, jakie było w szkołach, w których stosowano metody bardziej konwencjonalne i tradycyjne. Na przykład, w szkołach, w których wprowadzono metody aktywne, przeciętnie w 72% wizytowanych jednostek lekcyjnych dzieci pozostawały bierne w stosunku do tego, co robił nauczyciel lub inni uczniowie (słuchając lub obserwując); w klasach tradycyjnych liczba lekcji kierowanych przez nauczyciela wynosiła 78%, a więc tylko nieznacznie więcej. [podobne: olej lniany, olejek rycynowy, olej arganowy ]

Powiązane tematy z artykułem: olej arganowy olej lniany olejek rycynowy

Posted by on 10 marca 2018

Podręczniki i zbiory zadań były stosowane bardzo, szeroko, natomiast mało było zajęć polegających na rozwiązywaniu problemów. Niewiele było również wspólnego planowania jednostek uczenia się przez nauczycieli i uczniów. W opracowaniu jednostek programu przejawiała się tendencja do czynienia z nich typowych jednostek materiału nauczania a poza tym były one planowane głównie przez nauczyciela i przez niego kierowane. Nauczanie rachunków, czytania i języka odbywało się w sposób formalistyczny, przy czym podręcznik uważany był za główne źródło informacji. Nauczyciele mało wkładali wysiłku, aby pomóc dzieciom w posługiwaniu się tymi umiejętnościami w sytuacjach, które mają znaczenie i cel z punktu widzenia życia codziennego. Nawet, gdy szkoły w sposób świadomy próbują wprowadzić w życie metody aktywne, zamiary te nie zawsze im się udają. Może, dlatego, że nauczyciele i pracownicy administracyjni nie są całkowicie przekonani o słu szności nowszych metod, a może też dlatego, że wprowadzenie radykalnych zmian do metod nauczania jest dla nauczycieli rzeczą trudną. Kiedy w New York City krótko przed drugą wojną światową zrobiono na szeroką skalę próbę wprowadzenia metod aktywnych do niektórych szkół podstawowych, przekonano się, że zachowanie się w tych szkołach było pod wieloma względami podobne do tego, jakie było w szkołach, w których stosowano metody bardziej konwencjonalne i tradycyjne. Na przykład, w szkołach, w których wprowadzono metody aktywne, przeciętnie w 72% wizytowanych jednostek lekcyjnych dzieci pozostawały bierne w stosunku do tego, co robił nauczyciel lub inni uczniowie (słuchając lub obserwując); w klasach tradycyjnych liczba lekcji kierowanych przez nauczyciela wynosiła 78%, a więc tylko nieznacznie więcej. [podobne: olej lniany, olejek rycynowy, olej arganowy ]

Powiązane tematy z artykułem: olej arganowy olej lniany olejek rycynowy