Posted by on 4 grudnia 2018

PD mierzono pod małżowiną dolną (prawidłowy nabłonek), dnem nosa i przyśrodkową powierzchnią (nabłonek metaplastyczny) dolnego małżowata nosowego 16. Analiza statystyczna
Pierwotna analiza wpływu leczenia na nosowe PD wykorzystała model mieszany, aby dopasować powtarzane miary wartości otrzymanych od dnia do 6 po traktowaniu nośnikiem lub wektorem adenowirusowym (wartości po leczeniu), stosując wartości linii podstawowej ( te otrzymane od dnia 5 przed leczeniem do dnia leczenia) jako zmienne predykcyjne w każdej kohorcie.30 Analiza wtórna porównała średnią linię podstawową i wartości po leczeniu za pomocą par t-testów w każdej kohorcie. Każda analiza dała taki sam wynik. Średnie stężenie komórek zapalnych i mediatorów w płynie donosowo-po-średnim w linii podstawowej i po terapii porównywano za pomocą par t-testów. Wyniki nacieków komórek zapalnych w próbkach biopsyjnych potraktowanych nośnikiem porównano z wynikami próbek potraktowanych wektorem adenowirusowym za pomocą sparowanych testów t. Wartości P mniejsze niż 0,05 uważano za wskazujące na istotność statystyczną.
Wyniki
Wykrywanie wektora
Kultura
Wektor rutynowo hodowano z próbek uzyskanych 20 minut po podaniu dawki z nozdrzy dozowanych wektorem adenowirusowym i do czterech dni po wyższych dawkach (szacowana wielość infekcji> 100). Jeden pacjent (Pacjent 11, szacowana wielokrotność zakażenia, 1000) miał hodowle pozytywne od nosów otrzymujących podłoże w dniu i z próbek doodbytniczych otrzymanych jeden i dwa dni po dawkowaniu. Dodatkowe dane dotyczące poszczególnych pacjentów są dostępne w NAPS.
PCR
DNA adenowirusa-wektora wykryto metodą PCR w próbkach pobranych z dozowanych nozdrzy przez dwa do ośmiu dni po podaniu większych dawek (szacowana wielość infekcji> 100). Wektor DNA wykryto w nozdrzach dozowanych przez pojazd u dwóch pacjentów (pacjentów 4 i 10) odpowiednio po jednym i czterech dniach po podaniu oraz w gardle dwóch pacjentów (pacjentów 8 i 10) dwa dni po podaniu dawki. W próbkach moczu dwóch pacjentów (Pacjenci 2 i 8) miało produkty PCR kompatybilne z wydalaniem adenowirusowego DNA typu dzikiego (L3 / E1a-dodatnie, CFTR-ujemne) .31,32 Jeden pacjent (Pacjent 4) był pozytywny przez PCR dla L3, ale nie dla E1a lub CFTR w dniu po leczeniu, uniemożliwiając rozróżnienie między adenowirusowym DNA typu dzikiego a zdegradowanym wektorem.
Molekularna ocena skuteczności
Test PCR odwrotnej transkryptazy
Figura 1. Figura 1. Próby PCR z odwrotną transkryptazą dla ekspresji mRNA CFTR w adenowirusowym wektorze wektora w nabłonku nosowym pacjentów z mukowiscydozą. Komórki nabłonka nosa uzyskano metodą biopsji wycięcia. RNA wyekstrahowano, poddano działaniu DNazy i poddano działaniu odwrotnej transkryptazy (+) lub buforu (-). Przeprowadzono zagnieżdżoną PCR, a produkty rozdzielono na 3% żelu agarozowym NuSieve i wybarwiono bromkiem etydyny. Wyniki przedstawiono u pięciu pacjentów, którzy otrzymali różne dawki wektora (pacjenci 4 i 6 z kohorty 2, pacjenci 7 i 9 z kohorty 3 i pacjent 12 z kohorty 4). Wirusowy DNA (z wektora adenowirusowego) i wodę dodano jako matrycę odpowiednio dla kontroli pozytywnej i zerowej
[patrz też: kto może zostać dawcą szpiku, torbiel zastoinowa, heliodent ]

Powiązane tematy z artykułem: heliodent kto może zostać dawcą szpiku torbiel zastoinowa

Posted by on 4 grudnia 2018

PD mierzono pod małżowiną dolną (prawidłowy nabłonek), dnem nosa i przyśrodkową powierzchnią (nabłonek metaplastyczny) dolnego małżowata nosowego 16. Analiza statystyczna
Pierwotna analiza wpływu leczenia na nosowe PD wykorzystała model mieszany, aby dopasować powtarzane miary wartości otrzymanych od dnia do 6 po traktowaniu nośnikiem lub wektorem adenowirusowym (wartości po leczeniu), stosując wartości linii podstawowej ( te otrzymane od dnia 5 przed leczeniem do dnia leczenia) jako zmienne predykcyjne w każdej kohorcie.30 Analiza wtórna porównała średnią linię podstawową i wartości po leczeniu za pomocą par t-testów w każdej kohorcie. Każda analiza dała taki sam wynik. Średnie stężenie komórek zapalnych i mediatorów w płynie donosowo-po-średnim w linii podstawowej i po terapii porównywano za pomocą par t-testów. Wyniki nacieków komórek zapalnych w próbkach biopsyjnych potraktowanych nośnikiem porównano z wynikami próbek potraktowanych wektorem adenowirusowym za pomocą sparowanych testów t. Wartości P mniejsze niż 0,05 uważano za wskazujące na istotność statystyczną.
Wyniki
Wykrywanie wektora
Kultura
Wektor rutynowo hodowano z próbek uzyskanych 20 minut po podaniu dawki z nozdrzy dozowanych wektorem adenowirusowym i do czterech dni po wyższych dawkach (szacowana wielość infekcji> 100). Jeden pacjent (Pacjent 11, szacowana wielokrotność zakażenia, 1000) miał hodowle pozytywne od nosów otrzymujących podłoże w dniu i z próbek doodbytniczych otrzymanych jeden i dwa dni po dawkowaniu. Dodatkowe dane dotyczące poszczególnych pacjentów są dostępne w NAPS.
PCR
DNA adenowirusa-wektora wykryto metodą PCR w próbkach pobranych z dozowanych nozdrzy przez dwa do ośmiu dni po podaniu większych dawek (szacowana wielość infekcji> 100). Wektor DNA wykryto w nozdrzach dozowanych przez pojazd u dwóch pacjentów (pacjentów 4 i 10) odpowiednio po jednym i czterech dniach po podaniu oraz w gardle dwóch pacjentów (pacjentów 8 i 10) dwa dni po podaniu dawki. W próbkach moczu dwóch pacjentów (Pacjenci 2 i 8) miało produkty PCR kompatybilne z wydalaniem adenowirusowego DNA typu dzikiego (L3 / E1a-dodatnie, CFTR-ujemne) .31,32 Jeden pacjent (Pacjent 4) był pozytywny przez PCR dla L3, ale nie dla E1a lub CFTR w dniu po leczeniu, uniemożliwiając rozróżnienie między adenowirusowym DNA typu dzikiego a zdegradowanym wektorem.
Molekularna ocena skuteczności
Test PCR odwrotnej transkryptazy
Figura 1. Figura 1. Próby PCR z odwrotną transkryptazą dla ekspresji mRNA CFTR w adenowirusowym wektorze wektora w nabłonku nosowym pacjentów z mukowiscydozą. Komórki nabłonka nosa uzyskano metodą biopsji wycięcia. RNA wyekstrahowano, poddano działaniu DNazy i poddano działaniu odwrotnej transkryptazy (+) lub buforu (-). Przeprowadzono zagnieżdżoną PCR, a produkty rozdzielono na 3% żelu agarozowym NuSieve i wybarwiono bromkiem etydyny. Wyniki przedstawiono u pięciu pacjentów, którzy otrzymali różne dawki wektora (pacjenci 4 i 6 z kohorty 2, pacjenci 7 i 9 z kohorty 3 i pacjent 12 z kohorty 4). Wirusowy DNA (z wektora adenowirusowego) i wodę dodano jako matrycę odpowiednio dla kontroli pozytywnej i zerowej
[patrz też: kto może zostać dawcą szpiku, torbiel zastoinowa, heliodent ]

Powiązane tematy z artykułem: heliodent kto może zostać dawcą szpiku torbiel zastoinowa